Минеаполис уште еднаш стана епицентар на класната борба во Соединетите Американски Држави. Градот што го поттикна востанието поради Џорџ Флојд во 2020 година веќе три недели го привлекува вниманието на работници и млади со развиена класна свест низ целата земја, а засега нема никакви знаци дека случувањата ќе забават.
Оригиналот е објавен тука
Откако Трамп распореди 3.000 агенти на ICE во градот на почетокот на месецот, секоја привидна стабилност и нормалност во Градовите близнаци беше разнишана. Прво, на 7 јануари се случи убиството на Рене Гуд. Следеа секојдневни протести и широко распространет цивилен отпор против ICE, кои кулминираа со де факто генерален штрајк на 23 јануари. Само еден ден подоцна, Граничната патрола го изрешета со куршуми медицинскиот техничар од интензивна нега, Алекс Прети — втора вонсудска егзекуција на американски државјанин од страна на федерални агенти овој месец.
Стотици илјади обични жители на Минесота чувствуваат дека нивниот град е под окупација од федерални агенти, а бидејќи демократите не нудат никакво вистинско решение, обичните луѓе почнаа сами да ги преземаат работите во свои раце.
Тешко е да се прецени значењето на она што се одвива во Градовите близнаци. Комунистите мора внимателно да ги проучат овие настани и да извлечат заклучоци за тоа што тие значат за насоката на американското општество и класната борба во втората четвртина од 21 век. Во претходни текстови веќе го опфативме убиството на Рене Гуд и масовниот отпор што се разви како одговор. Сега продолжуваме од таму каде што застанавме — во пресрет на „денот на акција“ на 23 јануари.
Генералниот штрајк во Минесота 2026
Прво што треба да се каже е дека 23 јануари 2026 година ќе биде запаметен како пресвртница во историјата на американската класна борба.
Како одговор на повикот од локалните синдикати и други организации за „ден на акција“ против теророт на ICE, десетици илјади жители на Минесота, и покрај температурите од –9 °F (–23 °C), излегоа на улиците во енергичен бран на масовна политичка акција. Резултатот беше де факто генерален штрајк на ниво на целиот град, наметнат оддолу.
Ова е првпат нешто и оддалеку слично да се случи во Соединетите Држави во последните 80 години, уште од бранoт штрајкови во 1946 година, кога се одржаа генерални штрајкови во Оукленд, Рочестер и други градови.
Понатаму, ова во суштина беше политички генерален штрајк. Тоа не беше економска акција околу плати и бенефиции, туку отворено политички чин, директно насочен против репресивниот апарат на националната влада. Тој се појави како одбрана за работници кои беа неправедно таргетирани затоа што не поседуваат одредено парче хартија, како и од протест против дрското убивање на американски државјани за „криминалот“ што ги остварувале своите уставни права. Во него јасно може да се распознае ембрионална фаза на една новонастанувачка класна свест.
Штрајкот се прошири органски, и покрај отсуството на милитантно водство засновано на класна борба, во голема мера благодарение на самоорганизацијата на работничката класа што се одвиваше преку маалски состаноци и сигнал-чатови низ Градовите близнаци.
Дури и Грег Бовино, крајно реакционерниот „командант-на-широко“ на американската Гранична патрола, беше принуден да ја признае оваа реалност. Како што изјави на прес-конференција на 20 јануари:
„Она што го видовме, а што е малку поразлично овде (во однос на имиграциските рации во други градови), е организацијата на некои од групите. Групите се малку подобро организирани. Имаат одлична комуникација.“
Овие „одлични комуникации“ беа целосно видливи во деновите што му претходеа на 23 јануари.
Само замислете што би можело да се постигне доколку синдикатите навистина ги мобилизираа своите членови и ресурси за да изградат целосно запирање на работата! Како што објаснивме пред 23 јануари:
Со оглед на тоа што имаше многу малку време за подготовка, „денот на акција“ на 23 јануари треба да се гледа како почеток на добро координирана кампања за целосен генерален штрајк низ цела Минесота. Синдикалните претставници треба да бидат ангажирани во агитациска кампања да ги едуцираат работниците за потребата од штрајкувачка акција и да ги подготват за долготрајна, револуционерна борба. Општиот генерален штрајк не би се борел само против ICE, туку би опфатил и пошироки економски барања поврзани со кризата од покачувањето на животните трошоци, што би привлекло уште пошироки слоеви на работничката класа.
Успешен штрајк бара сериозна организација — почнувајќи со акциони комитети во секое работно место и во секое соседство. Овие комитети би можеле да изберат делегати од целиот метрополски регион кои би се состанале на заедничко собрание на ниво на Градовите близнаци. Тоа би ја обезбедило организациската потпора за вистински генерален штрајк — избрано и отчетно тело што ги претставува работниците од целиот регион. Ваквиот чекор би ја трансформирал ситуацијата и би ја подготвил основата за успешни борби во блиска иднина.
Како пожар
Под притисок оддолу, некои синдикати, како и невладини организации и цркви, повикаа на „ден на вистина и правда“ за да протестираат против теророт на ICE на 23 јануари. Регионалната организација на AFL-CIO во Минеаполис на крајот го поддржа повикот, а потоа и државната организација на AFL-CIO.
Ова беше значаен чекор напред за работничкото движење, што RCA го поддржа со ентузијазам. Сепак, иако официјално го поддржаа денот на акција, лидери на синдикатите беа двосмислени околу неговиот карактер. Плашeјќи се да не ги прекршат анти-демократските закони како Тафт-Харли, кои забрануваат синдикатите да учествуваат во солидарни штрајкови, тие повикаа на демонстрација, чудно воздржувајќи се од употреба на зборот „штрајк“ — уште помалку „генерален штрајк“.
Меѓутоа, активистите и обичните работници имаа други идеи. Разјарени од убиството на Рене Гуд и безобразното насилство што насилниците на ICE го нанесуваат на нивните соседи и соработници, десетици илјади жители на Минесота одлучија дека веќе е доста. Ентузијазмот за генерален штрајк се прошири низ работните места и кампуси. Ова се случи и покрај речиси целосното медиумско молчење во американските медиуми во врска со планираната „економска блокада“ (economic blackout).
До утрото на денот на акција, беше јасно дека ништо не може да ја запре инерцијата и дека нешто големо ќе се случи тој ден во Минесота. „Њу Јорк Тајмс“ извести:
„Веста за петочниот штрајк и протестите се прошири како пожар во деновите што му претходеа“, изјави Џејк Андерсон, член на извршниот одбор на Федерацијата на едукатори од Сент Пол, синдикат што ги претставува наставниците и образовните стручни соработници. „Стотици бизниси, главно во Минеаполис и Сент Пол, најавија дека ќе затворат. Во петокот се чинеше дека многумина навистина го исполнија тоа ветување.“
Истата статија подоцна продолжи:
За некои лидери на локалните и државните синдикати, одлуката дали да ги охрабрат своите членови да учествуваат во генералниот штрајк беше тешка, бидејќи тој не беше организиран според државните и федералните закони за штрајк и не се сметаше за официјален „ден на прекин на работата“. Но притисокот за бојкот се прошири толку широко што стана тешко да се игнорира.
Прекин на работата
Генерализираниот прекин на работата што следеше далеку ги надмина рамките на обична масовна демонстрација. Синдикатите можеби ја покренаа идејата, но работниците низ целата држава ја презедоа и ја направија своја.
Речиси 800 мали бизниси ги затворија своите врати тој ден, било поради вистинска политичка солидарност со анти-ICE движењето, поради притисок од вработените кои сакаа да учествуваат, или поради комбинација од двете.
На почетокот, само неколку мали бизниси најавија дека ќе затворат, но како што растеше притисокот за учество, десетици, а потоа и стотици мали бизниси почнаа да следат еден по друг, како домино-плочки. Резултатот беше лавина од затворања на мали бизниси.
„Секоја продавница во која сум бил во Минеаполис беше затворена“, изјави еден другар од RCA, роден и израснат во Градовите близнаци. Институции како Музејот на науката на Минесота, Институтот за уметност на Минесота и театарот „Гатри“ исто така ги затворија своите врати.
Системот на јавни училишта и Универзитетот на Минесота соопштија дека ќе бидат затворени, наводно поради временските услови. Но во држава што е навикната на екстремни ниски температури, неповолните временски услови беа само корисен изговор за да се зачува образот додека се попушта пред притисокот на десетици илјади ученици кои беа разгневени и политизирани од неодамнешните настани.
Најголемите работодавци во Минесота, како Таргет, Јунајтед Хелт Груп, 3M и Ексел Енерџи, не ги затворија своите врати тој ден, и немаше знаци за големи прекини во работата во ниту една од овие компании. Сепак, илјадници работници во овие работни средини користеа платен одмор-слободен ден или пријавуваа боледување за да можат да се приклучат на масовната демонстрација.
Другари од RCA на теренот во Минеаполис–Сент Пол објаснија дека, генерално, менаџерите во поголемите работни места дури и не се обидуваа да го спречат тоа што се случуваше, земајќи го предвид моментумот и широко распространетиот ентузијазам за успешен ден на акција. Всушност, работниците ги предизвикаа своите газди преку масовна колективна акција. И ако тоа не резултираше со целосно запирање на клучните сегменти од локалната економија, тоа сигурно претставуваше генерализиран прекин на работата, оставајќи значителен удар врз економската активност на метрополската област тој ден.
Работниците низ градот инстинктивно се стремеа да ја искористат својата моќ над економијата и да ја „спречат вообичаената работа“ во Минесота, и покрај тоа што синдикатите не обезбедија сериозно водство. Ова беше исто така очигледно и во демонстрацијата пред аеродромот во Минеаполис порано тој ист ден, која заврши со апсење на 100 луѓе од страна на полицијата. Иако демонстрацијата не успеа целосно да го затвори аеродромот, таа беше значително поголема од вообичаените активистички обиди за „затворање“ на транспортните линии, и покажа здрав инстинкт за потребата да се парализира овој клучен економски јазол.
До пладне, со масовната демонстрација од преку 50.000 луѓе веќе во тек, дури и некои главни буржоаски медиуми почнаа да го именуваат она што навистина се случуваше.
„Илјадници маршираат низ центарот на Минеаполис протестирајќи против ICE додека државни работници одржуваат генерален штрајк“, гласеше насловот на CBS.
„Имграциската репресија на администрацијата на Трамп и зголемувањето на присуството на ICE во Градовите близнаци предизвикаа големи протести денес. Тоа беше дел од генерален штрајк и излегување од работа поддржани од синдикални лидери и верски групи“, извести PBS NewsHour таа ноќ.
Дури и Њујорк Тајмс — „листата на записи“ ја ажурираа нивната статија за да објаснат дека „протестите во петокот беа дел од генерален штрајк организиран од жители, верски лидери и работнички синдикати“.
Локалниот информативен канал Фокс 9 Минеаполис-Сент Пол им даде на своите гледачи кратка историска лекција за „последниот“ генерален штрајк во Минесота: штрајкот на Тимстерсите од 1934 година, за време на кој троцкистите водеа двомесечна блокада на градот.
Американските буржоаски медиуми не се навикнати дури ни да ја разгледуваат идејата за генерален штрајк во оваа земја. Но, како што штрајкот се одвиваше, сè повеќе новинари не можеа да најдат друг начин да го опишат.
Свеста на масите
Секако, како и во секое масовно движење, меѓу учесниците постоеше значителна идеолошка разноликост, и не мала доза на политичка конфузија. И како би можело да биде поинаку? Поминаа децении откако оваа земја последен пат виде добро водени, милитантни штрајкови, а работничкото движење дури сега почнува да се буди по долг период на дремка.
Во движењето учествуваа многу радикализирани млади луѓе, но и работници и сопственици на мали бизниси кои сè уште имаат илузии во Демократската партија. Либерални, пацифистички и религиозни слогани беа присутни рамо до рамо со порадикални барања. Како што извести RCA од Минеаполис–Сент Пол:
„Се разбира, наидовме на многу радикални млади луѓе и работници кои маршираа со нас. Сепак, сè уште имаше многу либерали со транспаренти од типот ‘No Kings’, фокусирани на навредување на Трамп и собирање поддршка за локалните Демократи.“
Како што објаснија другарите:
Не секој во ова движење сака ICE (и сите спроведувачи на депортации) да се укине засекогаш. Значителен дел само сака ICE привремено да престане со отворени кршења на човековите права во нивната држава и им верува на Демократите дека ќе го издејствуваат тоа. Тоа е очекувано.
Сепак, во толпата имаше многу радикализирани луѓе кои беа целосно отворени кон нашата перспектива. Настаните ги вовлекуваат луѓето во политичкиот живот, и тие ќе мора да видат уште повеќе предавства од страна на Демократите за нивната перспектива суштински да се промени. Она што е навистина значајно е дека многу „просечни либерални“ типови сега се многу поотворени за ангажман со комунистите отколку во минатото, бидејќи многумина веќе ја виделе предавничката улога на Демократите.
Веројатно мнозинството учесници во генералниот штрајк не се доживуваат себеси нужно како работници што штрајкуваат против капиталистичката класа, туку повеќе како „жители на Минесота“ кои се здружуваат за да се борат против она што го гледаат како окупација од страна на федерални имиграциски службеници. Но марксистите не очекуваат работничката класа преку ноќ да стигне до кристално јасна класна свест. Како што објасни Ленин: „Кој очекува ‘чиста’ социјалистичка револуција никогаш нема да доживее да ја види. Таквиот човек зборува за револуција без да разбере што е револуција.“
Вистинското движење на работничката класа содржи секакви заблуди и противречности, кои марксистите настојуваат со текот на времето да ги надминат преку активно учество и трпеливо објаснување.
Сепак, неспорно е дека апетитот доаѓа со јадење. Суштинската карактеристика на генералниот штрајк беше тоа што десетици илјади работници одлучија да ја искористат својата моќ над економијата во обид да ги истераат федералните органи за спроведување на законот од својот град. Инстинктивното класно чувство дека „мораме сами да ги земеме работите во свои раце“ го најде најнапредниот израз што сме го виделе во поновата историја на класната борба во САД. Со други зборови, работничките маси почнуваат да сфаќаат дека можат да го променат текот на настаните преку користење на својата способност да ја запрат економијата.
Убиството на Алекс Прети
Моралот беше исклучително висок во одекот на 23 јануари. Но во саботата наутро расположението нагло се промени. Жителите на Минесота имаа само неколку кратки часа да го одбележат успешниот ден на акција, пред веста за уште едно пукање од страна на ICE да се прошири на социјалните мрежи и во локалните соседски Сигнал-чатови. ICE изврши уште едно скандалозно вонсудско убиство.
Триесет и седумгодишниот Алекс Прети, синдикализиран медицински техничар од интензивна нега во болница на Одделот за ветерани, беше убиен за „кривично дело“ што го користел својот телефон за да ги снима агентите на ICE во населбата Витиер во Минеаполис. Неговите последни зборови биле „Дали си добро?“ додека се обидувал да ѝ помогне на жена која била испрскана со солзавец од ICE, моменти пред да биде соборен, насилно задржан и претепан од група од шестмина службеници, и застрелан десет пати.
Како што се ширеше веста, жителите на Минесота спонтано масовно ги напуштаа своите домови за да се соберат надвор. Министерството за внатрешна безбедност дрско ја лажеше јавноста, тврдејќи уште пред каква било истрага и спротивно на сите докази дека Алекс Прети бил „домашен терорист“ со намера да масакрира припадници на органите за спроведување на законот. Во меѓувреме, секоја нова видео снимка и секој нов детал што излегуваше за жртвата само дополнително го распалуваше гневот.
Гувернерот Тим Волц ја мобилизираше Националната Гарда во очекување на масовни протести и немири. Некои се надеваа дека планира со овие сили да го истера ICE, но јасно беше дека тоа е само потег за воспоставување „ред“ во интерес на владејачката класа во Минесота.
Во почетокот беше организирано бдеење на местото каде што се случи убиството, со почеток во 13:00 часот. Сепак, во часовите што следеа по пукањето, Витиер се претвори во еден вид бојно поле. Луѓето поставија привремени барикади, а дојде до пресметки помеѓу демонстрантите, полициските единици за растурање немири и ICE. Беше употребен толку многу солзавец што МCAD, колеџ на околу четири блока од местото, мораше да евакуира дел од студентските домови поради гас што влегуваше низ прозорците и вентилацијата, и првичното бдеење беше откажано.
Додека се одвиваше ова, повици за национален генерален штрајк почнаа да се шират на X (поранешно Твитер). Кога 50501 ги праша своите следбеници на Инстаграм како да се оди понатаму по убиството на Алекс Прети, најчестиот одговор ја отсликување атмосферата: „Генерален национален штрајк, и тоа додека железото е жешко.“
Ентузијазмот за проширен генерален штрајк беше подеднакво добро прифатен и на теренот, со спонтано избувнување на протести низ Минеаполис–Сент Пол.
Во уште еден изненадувачки пример за расположението на теренот — малку потсетувајќи на познатата сцена од Плоштадот Тјенанмен во 1989 година — едно оклопно возило на Националната Гарда беше запрено и опколено од толпа незапирливи демонстранти.
Милитантна атмосфера на спонтано бдеење
Откако „официјалното“ бдеење беше откажано, се формираа неколку спонтани групни четови за организирање бдеења, така што обични граѓани презедоа иницијатива самите да одржат бдеења во паркови низ различни делови на градот.
Еден другар од RCA, кој одигра водечка улога во организирањето на бдеењето за Алекс Прети во своето маало, испрати мошне индикативен извештај.
Додека се правеа плановите, другарот прашал во локалниот групен чет: „Дали мислиме дека треба да го искористиме ова како можност како заедница да разговараме за тоа кој е патот напред? Ни треба жалост, но ни треба и одмазда за мртвите така што ќе го истераме ICE засекогаш.“
„Луѓето ентузијастички се согласија, а потоа прашањето беше кој може да ја започне и води дискусијата“, објасни другарот. „Се пријавив јас. Решив да ги поврзам неодамнешните убиства со Крвавиот петок од 1934 година и генералниот штрајк што следеше.“
На предлог на другарот, групата побара помош од соседите и од луѓето во четот, формирајќи тим од шестмина кои почнаа да лепат стотици летоци низ маалото, да тропаат на врати и да ги повикуваат сите да ја шират веста. Други луѓе го споделуваа летокот преку Сигнал-четови, Инстаграм и Јик Јак.
Околу 300 луѓе се собраа на бдеењето, кое започна со говор во чест на Алекс Прети и со делење свирчиња, по што следеше воведот на нашиот другар за патот напред и поуките од штрајкот на Тимстерсите од 1934 година. „Неколку минути по почетокот на мојот вовед, еден учесник почна да ми дофрла велејќи дека ‘ова се само стари работи што немаат врска со денешната ситуација’“, пренесе другарот. „Уште неколку повозрасни луѓе се придружија со истите забелешки, но потоа добија силен одговор од најмалку десетина други кои извикаа дека ‘историјата се повторува’ и дека ‘мора да учиме од историјата’.“
Откако другарот ја отвори дискусијата, зборот беше отворен за сите присутни кои сакаа да зборуваат. Како што раскажуваат другарите:
Еден работник зборуваше и објасни дека пораснал со доверба во полицијата, државата и политичарите. Продолжи објаснувајќи дека секоја од овие институции покажала дека е против народот. Заврши велејќи дека единствените луѓе на кои можеме да им веруваме сме самите ние. Ова беше пречекано со аплауз и извици на одобрување.
Сумирајќи ја атмосферата на бдеењето, другарот објасни: „Луѓето го гледаа ICE како фашистичка или диктаторска закана што мора апсолутно да се скрши со масовно движење и генерален штрајк. Многумина активно ги надминуваа своите стравови и бараа начин првпат да се вклучат во масовното движење.“
Молекуларниот процес на револуцијата
Ова бдеење е само еден од многуте примери за моменталното расположение во Минесота, кое се карактеризира со политизација на сите слоеви на општеството, при што политички дискусии се водат насекаде. Во „нормални“ времиња, само мал дел од работничката класа активно се интересира за политика, додека масите во голема мера им го препуштаат управувањето со општеството на професионалните политичари и другите претставници на владејачката класа. Но под влијание на големи настани, многу поширок слој од општеството е принуден да се вклучи во политичкиот живот. Ова беше отсликано во анегдотски извештај испратен од другар од Минесота во неделата навечер:
По долг ден исполнет со политички дискусии со нови симпатизери, решив да се почастам со оброк во локален ресторан, околу еден километар од местото каде што беше убиен Алекс Прети.
Откако ја платив сметката, ја прашав келнерката дали имаат план ако се појави ICE, а одговорот беше: „да!“ Таа го опиша протоколот што го разработиле вработените и менаџерот, како и безбедносните мерки што превентивно ги преземаат.
Ја прашав дали веќе се координирале со вработените од соседните бизниси, а нејзините очи се раширија. Рече дека тоа е одлична идеја и почна гласно да размислува за воспоставување линии на комуникација меѓу сите локални објекти, за работниците да можат заеднички да се мобилизираат доколку се појави ICE.
Разговаравме за спротивставените интереси на работниците и корпоративните сопственици во врска со безбедноста на работното место, како и за начините на кои движењето може да ескалира со демократско раководство на ниво на целиот град, па дури и да се поврзе со други градови. Таа со задоволство ги зема нашите летоци за себе и за своите колеги.
Истото расположение беше забележано и во статија од 25 јануари во Атлантик, напишана од Роберт Ф. Ворт, која заслужува подолг цитат:
Зад насилството во Минеаполис — фатено во толку многу вознемирувачки фотографии во последните недели — стои поинаква реалност: прецизна урбана кореографија на граѓански протест. Таа можеше да се забележи во идентичните свирчиња што ги користеа демонстрантите, во нивните скандирања, тактики и во начинот на кој ги следеа агентите на ICE, но никогаш реално не ги спречуваа да приведуваат луѓе. Илјадници Минесотанци во изминатата година биле обучени како правни набљудувачи и учествувале во долги вежби со играње улоги, каде што вежбале сцени идентични на онаа што ја видов. Тие патролираат низ маалата дење и ноќе и остануваат поврзани преку шифрирани апликации како Сигнал, во мрежи што првпат се формирале по убиството на Џорџ Флојд во 2020 година.
Постојано слушав луѓе како велат дека не се демонстранти, туку заштитници — на своите заедници, вредности и на Уставот. Потпретседателот Венс ги осуди протестите како „изрежиран хаос“ создаден од крајно леви активисти во соработка со локалните власти. Но реалноста на терен е и почудна и поинтересна. Движењето порасна многу повеќе од јадрото активисти прикажани на ТВ, особено по убиството на Рене Гуд на 7 јануари. И му недостасува јасна насока каква што Венс и другите функционери си замислуваат.
Понекогаш, Минеаполис ме потсетуваше на она што го видов за време на Арапската пролет во 2011 година — низа улични судири меѓу демонстранти и полиција што брзо прераснаа во многу поширока борба против автократијата. Како на плоштадот Тахрир во Каиро, Минеаполис доживеа слоевито граѓанско востание, во кое авангардата на демонстрантите зајакна бидејќи многу други, кои не ги делат прогресивните убедувања, се приклучија барем емоционално, ако не и физички. Го слушав истиот гнев во тонот кај родители, свештеници, наставници и постари жители од богато предградие. Некои од поделбите што ги разединуваа градските лидери на Минеаполис пред само неколку недели — околу полицијата, Газа или буџетот — избледеа додека луѓето се обединуваа против ICE.
Подоцна во текстот тој објаснува:
Учесниците со кои разговарав не личеа на типични демонстранти. Еден од нив, инструктор за возење кој побара да го идентификувам само како Дејв, ми рече: „Воопшто не сакам конфронтација, и токму затоа ми е чудно што отидов на обуката.“ Но со оглед на тоа што се случува околу него, почувствувал дека му е потребно она што обуката го нуди. Неговата 14-годишна ќерка, која присуствувала со него, ми рече: „Беше малку преоптоварувачки. Но не мислам дека може да биде премногу, бидејќи тие само се реалистични.“
Невладините организации што ги спроведуваат овие обуки не ги организираат ниту раководат протестите против ICE во Градовите близнаци. Никој не го прави тоа. Ова е движење без лидерство — слично на протестите за време на Арапската пролет — кое се појави спонтано и на силно локално ниво. Луѓето што ги следат конвоите на ICE (себеси се нарекуваат „патници“, израз што е делумно шега, делумно обид да се избегне државен надзор) се организирале по маалска основа, користејќи Сигнал-групи. Човекот што ме однесе до рациите на ICE што ги сведочев — адвокат, активист и активист на социјалните мрежи по име Вил Стенсил — имаше мобилен телефон фиксиран над шофершајбната, а јас слушав луѓе како ја следат локацијата на конвојот на ICE додека минува низ нивните маала, преку аудио-разговор на Сигнал. Чувството беше како да си во полициско возило што добива ажурирања по радио од диспечер.
Не мора да бидеш изложен на солзавец за да ја забележиш целата оваа самоорганизација; таа е видлива за секој што шета низ Минеаполис. Едно многу студено утро, му пријдов на човек што стоеше спроти основно училиште, со сино свирче околу вратот. Ми кажа дека се вика Даниел (побара да не биде понатаму идентификуван, бидејќи сопругата му е имигрантка) и дека секое утро стои таму еден час за да се увери дека децата безбедно влегуваат на училиште. Други локални волонтери редовно доаѓаат да му донесат кафе и печива или да разменат вести. Вакви граѓански стражи постојат пред училишта низ Градовите близнаци, пред ресторани и градинки, и пред секое место каде што има имигранти или луѓе кои би можеле да бидат помешани со нив.
„Некако е неорганизирано-организирано“, рече Даниел кога го прашав како функционира надгледувањето. „Џорџ Флојд ги поврза сите.“
Локалните мрежи што се формираа по убиството на Флојд не беа само за борба против расизмот. Во тие напнати недели од мај и јуни 2020 година имаше ограбувачи и провокатори од сите видови на улиците, а толку многу гнев беше насочен кон полицијата што таа се повлече од делови на градот. Многу маала почнаа да организираат локални стражи едноставно за да се заштитат.
Способноста за самоорганизација, брзите промени во свеста, класниот инстинкт што излегува на површина и огромниот потенцијал за понатамошна ескалација на движењето се очигледни. Стотици илјади обични Минесотанци бараат пат напред, решени по секоја цена да го истераат ICE од својата држава. Но постои и сериозен недостаток: недостигот од јасно дефинирано политичко раководство на движењето. Она што сега е потребно е сериозна мобилизација за целосен, национален генерален штрајк за да се запре ICE. Но, без револуционерно раководство вкоренето во секое маало на Градовите близнаци и во секоја друга американска метропола, не постои организација што може да го даде неопходното водство во овој момент.
Како што одамна објасни Ленин: „Предоцна е да се формира организацијата во времиња на експлозии и избувнувања; партијата мора да биде во состојба на подготвеност за да започне дејствување во секој момент.“ Другарите од RCA во Минесота прават сè што можат за да ги пласираат нашите идеи, но сè уште немаме сили за да постигнеме масовен одѕив. Затоа мораме итно да ја искористиме оваа можност за изградба на силите на револуционерниот комунизам, во подготовка за уште позначајните настани во не толку далечната иднина.
Создавајќи ја историјата
Соодветно е што, додека се зголемуваше моментумот за генерален штрајк во Градовите близнаци, претставници на светските владејачки класи се собираа во Давос, признавајќи го крајот на поствоениот светски поредок.
80 годиншната аномалија што започна во 1945, кога и интеримперијалистичките тензии и класната борба беа на кратко омекнати, брзо се расплетува. Да, како што либералното новинарство жали, се враќаме во свет на отворена конкуренција меѓу „големите сили“, каде што јасно се признава дека „силата е право“. Но истовремено се враќаме и во свет на отворена, милитантна класна борба, генерален штрајк и — побрзо отколку што многумина мислат — револуционерни преврати.
Со гневот што расте поради неговите економски неуспеси минатиот месец, да не зборуваме за начинот на кој ги водеше „Епштајн фајловите“, Трамп очигледно мислеше дека тактиките на „шок и страв“ од ICE во Минеаполис можеби ќе послужат како корисен дефокус. Но, со оглед на класната рамнотежа на силите и анти-ICE гневот што се изгради во Минесота и низ целата земја, тој си игра со оган, бидејќи секоја дополнителна провокација од ICE ризикува да предизвика национална социјална експлозија. Затоа не е изненадување што во моментот на пишувањето на овој текст, Трамп изгледа дека се повлекува, велејќи дека имал „многу добар“ разговор со Тим Волц за деескалација на ситуацијата.
Дали движењето ќе ескалира во следните денови или ќе се смири за одреден период, со сигурност можеме да тврдимe дека ова не беше само моментален блесок. Историјата ништо не троши залудно. Сцените во Минеаполис–Сент Пол ни ја покажуваат иднината на секој американски град. Без револуционерна партија, постојат ограничувања колку далеку може да оди тековното движење, но искуството сепак создава нова генерација на класни борци, со неизмерни последици за иднината. По долг период на летаргија, американската работничка класа почнува да ги покажува своите мускули и повторно ги открива традициите на класната борба. 23 јануари беше само проба, знак за многу поголеми настани што следуваат.
