Во 2 часот наутро по време во Каракас, американскиот империјализам започна криминален воен напад врз венецуелска почва. Постојат извештаи за околу шест големи експлозии во главниот град Каракас. Исто така, имаше воени напади во Ел Игероте, Миранда, Ла Гваира, а исто така и во Арагва. Американски воени хеликоптери, исто така, беа видени како летаат над Каракас. Трамп објави дека го заробиле Мадуро заедно со неговата сопруга и дека се евакуирани од земјата. Делси Родригез, извршната потпретседателка на Венецуела, го потврди ова. Ова е она што е познато досега.
Текстот на англиски можете да го најдете овде.
Ништо од ова не падна одеднаш како гром од ведро чисто небо. Тоа е резултат на ладна, пресметана и цинична политика, која верно ги изразува вистинските интереси на агресивниот американски империјализам.
Сегашната акција е неизбежна кулминација на долга серија акти на неиспровоцирана агресија против суверена држава, Венецуела, која никогаш не претставувала никаква директна воена закана за Соединетите Американски Држави.
Овие дејствија вклучуваат очигледни акти на пиратство на отворено море, бомбардирање и пукање со огнено оружје врз мали бродови во Карибите и намерно убивање на тие несреќни луѓе на бродот. Жртвите речиси сигурно биле невини рибари, но во секој случај, ваквите дејствија несомнено претставуваат очигледен прекршок на она што иронично се нарекува „меѓународно право“. Овие дејствија вклучуваат и запленување на танкери што превезуваат венецуелска нафта – и нивна конфискација (читај: кражба) од страна на Соединетите Американски Држави.
Оваа шестмесечна кампања на империјалистичко малтретирање и ескалација на воениот притисок од страна на американскиот империјализам и администрацијата на Трамп против Венецуела е едностран чин на агресија, кој не е оправдан на никаков начин. Не станува збор за дрога, како што објаснивме. Не станува збор за „демократија“, за која на Соединетите Држави воопшто не им е грижа.
Трамп, човекот кој се претставува како миротворец, човекот кој вети дека ќе ја извлече САД од непотребни војни, ја бомбардираше Нигерија на Божиќ. Сега ја бомбардираше Венецуела и повторно се заканува со воена акција против Иран. Меѓутоа, во Венецуела имаме и криминално отстранување на шеф на странска држава.
Ова е јасен чин на воена агресија, чија главна цел е на сите да им стане јасно дека САД имаат намера да доминираат и да го потчинат целиот континент и безмилосно да ја казнат секоја влада што ќе им застане на патот.
Последиците од ова се многу сериозни. Се зборуваше дека ова бил „само“ обезглавувачки удар за да се зароби венецуелскиот претседател Мадуро и да се изнесе од земјата. Ваквите дејствија се очигледно од криминален карактер и имаат повеќе заедничко со методите на мафијата отколку со меѓународната дипломатија. Тука имаме многу јасен пример за она што тие го нарекуваат „меѓународен поредок базиран на правила“. Тие мислат на произволни правила, кои ги наметнува Вашингтон во секој даден момент во согласност со интересите на американскиот империјализам.
Секоја земја, влада или лидер што ќе се осмели да се спротивстави на овие „правила“ ќе бидат подложени на закани, санкции, трговски блокади, бомбардирање, па дури и, како што гледаме, киднапирање во стилот на мафијата. Ова е вид на режим што лидерите на Соединетите Американски Држави и нивните европски поданици се обидуваат да го наметнат на целиот свет.
Сепак, искуството ни кажува дека откако ќе започне воена акција, не е јасно како ќе заврши. Војната е борба на живи сили. Како ќе заврши конфликтот во Венецуела не зависи само од Доналд Трамп, бидејќи војните секогаш имаат своја логика, чиј исход е тешко да се предвиди однапред.
Бомбардирањето на воените и цивилните инфраструктурни инсталации во Венецуела сигурно ќе предизвика цивилни жртви. Ова ќе предизвика општо чувство на одвратност и омраза кон американските агресори. Дали овие чувства можат да се насочат во ефикасна воена акција, ќе зависи од многу фактори, пред сè од моралот на масите.
Падрино (началник на вооружените сили) веќе објави дека имало цивилни жртви и повика на национален отпор во лицето на оваа очигледна империјалистичка агресија. Тој изјави дека сите вооружени сили ќе бидат распоредени. „Тие нè нападнаа, но нема да нè покорат“, рече тој.
Сепак, мора да се соочиме со фактите. Венецуела е мала латиноамериканска земја која е во крајна неповолна положба кога се соочува со огромната воена моќ на американскиот империјализам.
Како масите ќе реагираат на апелите на Падрино ќе биде одлучувачкиот фактор. Сепак, од оваа дистанца и со оглед на недостатокот на соодветни информации, невозможно е да се каже каква ќе биде оваа реакција. Несомнено, значителен дел од венецуелското општество – работниците, селаните, урбаните сиромашни и сите оние кои имаа корист од Боливарската револуција – сè уште би биле подготвени да се борат против овој брутален чин на империјалистичка агресија, доколку се даде сериозно водство. Но, дали ова ќе биде доволно?
Куба е премногу слаба за да обезбеди доволна воена помош, додека главните сојузници на Венецуела, Русија и Кина, се оддалечени илјадници милји. Затоа, тоа е во голема мера конфликт помеѓу Давид и Голијат. Се подразбира дека во овој конфликт интернационалната поддршка на работничката класа ќе биде од огромно значење. Тоа особено важи за реакцијата на масите низ цела Латинска Америка.
Ова е јасно предупредување до другите земји во Латинска Америка да се постројат во линијата на потчинување на американскиот империјализам. Ова особено важи за Колумбија и колумбискиот претседател Густаво Петро.
Точно е дека многу луѓе, особено на левицата, немаат доверба во сегашната влада во Каракас. Но, ова не е критериумот што треба да ги одредува нашите постапки во овие моменти. Без оглед на нашиот став кон владата на Николас Мадуро, елементарна должност е цврсто и недвосмислено да застанеме во одбрана на Венецуела од агресивните постапки на американскиот империјализам.
Оваа безусловна поддршка за Венецуела во сегашниот конфликт не изразува повеќе доверба во политиките и постапките на Николас Мадуро отколку што нашата поддршка за Иран, кога беше нападнат од Трамп и Нетанјаху, изрази поддршка за корумпираниот и реакционерен режим на мулите во Техеран. Нашиот став не е диктиран од тоа дали се согласуваме или не се согласуваме со одредена влада или политика, туку од фундаменталниот принцип на пролетерскиот интернационализам. Секое колебање по ова прашање е еквивалентно на злосторство против работничката класа и предавство на пролетерскиот интернационализам.
Правилниот одговор од страна на интернационалното работничко движење треба да биде мобилизација и целосно отфрлање на оваа неиспровоцирана империјалистичка агресија. Сигурно, денес ќе има протести пред сите амбасади на САД низ целиот латиноамерикански континент и пошироко. Револуционерната комунистичка интернационала безусловно се залага за одбрана на Венецуела и ние ќе ја вложиме целата наша сила во поддршка на ова движење.
Нашиот став е јасен: Тргнете ги рацете од Венецуела! Јенки, одете си дома! Долу американскиот империјализам!
РКИ, 3.1.2026
